நவீன தமிழ்நாட்டுப் பொறியாளனின் மரபுசார் வாழிட அணுகுமுறை.

 

நவீன தமிழ்நாட்டுப் பொறியாளனின் மரபுசார் வாழிட அணுகுமுறை.

இரா.கோமகன். கங்கைகொண்டசோழபுரம்.

வீடு என்பது நான்கு சுவர்களால் வரையறுக்கப்பட்ட பொருள் அல்ல. நிலத்தின் ஒரு பகுதி மனித வாழ்வால் ‘மனை’ ஆகிறது; மனை உறவுகளால் ‘இல்’ ஆகிறது; இல் மனிதனுடைய அகவாழ்வின் இடமாகிறது; அந்த அகத்தைப் புறத்துடன் இணைப்பது வாயிலும் முன்றிலும்; பல இல்லங்கள் சமூக உறவால் இணையும் போது  குடி/ஊர்  உருவாகிறது என்று ஒரு தமிழ்ச் சூழலியல் கட்டிடக் கோட் பாட்டை உருவாக்கிப் பார்க்க முடியும்.

வீடு சந்தைக்கான பண்டம் அல்ல; மனிதனுக்கான வாழிடம். அதன் மதிப்பு விலையில் இல்லை, வாழ்வில் இருக்கிறது. பொறியியல் அதிகத்தை வழங்குவதற்கான தொழில்நுட்பமாக இல்லாமல், தேவையானதைச் சரியான அளவில், சரியான இடத்தில், சரியான வளங்களைக் கொண்டு வழங்கும் அறிவாக மாறும்போதுதான் வீட்டை நுகர்வுப் பண்பாட்டின் வணிக வேட்டையிலிருந்து மீட்க முடியும்.

பழமை என்பது காலத்தின் சான்று; மரபு என்பது தலைமுறைகளால் கடத்தப்பட்ட அறிவும் நடைமுறையும்; பொறியியல் என்பது அவற்றை அளந்து, சோதித்து, புரிந்து, பாதுகாத்து, தேவையான இடத்தில் நிகழ்கால நவீன தமிழ்நாட்டுப் பொறியாளர் தனது இருப்பிடக் கட்டுமானங்களை (built environment) மரபின் அடிப்படையில் அணுகுவது என்பது பழைய கட்டிட வடிவங்களை அப்படியே நகலெடுப்பது அல்ல. மாறாக, அந்த இடத்தின் நிலம், நீர், காலநிலை, உள்ளூர் பொருட்கள், வாழ்வியல், வரலாறு ஆகியவற்றை முதலில் வாசித்து, அவற்றுடன் இசைந்த நவீனக் கட்டுமானத்தை உருவாக்குவது என்று புரிந்துகொள்ளலாம்.

தமிழகத்தின் பாரம்பரியக் கட்டுமானங்களில் இந்த அணுகுமுறை தெளிவாகத் தெரிகிறது. குடியிருப்புகள் உயர்வு–தாழ்வைப் பார்த்து அமைந்தன; ஏரி, குளம், வாய்க்கால், வடிகால் ஆகியவற்றின் இயற்கையான நீரோட்டத்திற்கு இடமளிக்கப்பட்டது; வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்த முற்றம், திண்ணை, நிழல், காற்றோட்டம், உயரமான கூரை போன்றவை பயன்படுத்தப்பட்டன; அந்தந்தப் பகுதியில் கிடைத்த கல், மண், செங்கல், சுண்ணாம்பு, மரம் போன்றவை கட்டுமானப் பொருட்களாயின. எனவே மரபின் அடிப்படை வடிவத்தில் அல்ல; இடத்திற்கேற்ற செயல்பாட்டில் இருக்கிறது. வாழ்வுடன் இணைக்கும் அறிவியல் செயல்பாடு.

உதாரணமாக, கும்பகோணம் அல்லது காவிரி–கொள்ளிடம் சமவெளியில் ஒரு புதிய கட்டிடம் அமைக்கும்போது, அங்கு முன்பு இருந்த வாய்க்கால் அல்லது வடிகாலை மூடிவிட்டு பின்னர் storm-water drain அமைப்பது மரபுசார் பொறியியல் அல்ல. பழைய நீரோட்டத்தை முதலில் கண்டறிந்து, அதனை நவீன drainage மற்றும் rainwater-harvesting அமைப்புடன் இணைப்பதே சரியான அணுகுமுறை. அதுபோல ஒரு பழைய நகரப் பகுதியில் கண்ணாடி முகப்புடன் அதிக வெப்பத்தை உள்வாங்கும் கட்டிடத்தை அமைத்துவிட்டு முழுவதையும் air-conditioning மூலம் சமாளிப்பதற்குப் பதிலாக orientation, shading, verandah, courtyard, cross ventilation போன்ற தமிழக மரபின் climate-responsive principles-ஐ நவீனமாக மறுவடிவ மைக்கலாம்.

“நிலத்தை மாற்றிக் கட்டுவது அல்ல; நிலத்தை வாசித்துக் கட்டுவது.”ஒருங்கிணைந்த பண்பாட்டு நிலப்பரப்பு (cultural landscape) என்று அணுகும்போது, பொறியாளர் கட்டிடத்தை மட்டும் வடிவமைப்பவர் அல்ல; ஒரு இடத்தின் வரலாற்றுத் தொடர்ச்சிக்குள் புதிய அடுக்கைச் சேர்ப்பவர் ஆகிறார். இந்தக் கருத்தையே “இடமரபுசார் பொறியியல் — Place-based Heritage Engineering” என்று இன்னும் துல்லியமாக வரையறுக்கலாம்.

பாரம்பரியமாக வீடு என்பது முதன்மையாக வாழ்வதற்கான இடம். குடும்பத்தின் அளவு, தொழில், காலநிலை, நீர் கிடைக்கும் தன்மை, காற்றோட்டம், வெளிச்சம், பாதுகாப்பு, அண்டை உறவு போன்ற தேவைகளே அதன் வடிவத்தைத் தீர்மானித்தன. திண்ணை, முற்றம், தாழ்வாரம், பின்கட்டு, கிணறு, தோட்டம் போன்றவை வெறும் அழகியல் கூறுகள் அல்ல; அவை ஒவ்வொன்றும் வாழ்வியல் செயல்பாட்டைக் கொண்டிருந்தன. அதேவேளையில், பழைய வீடுகளும் சமூக அந்தஸ்திலிருந்து முற்றிலும் விடுபட்டவை அல்ல; அரண்மனை, மாளிகை, பெருவீடு போன்ற வடிவங்கள் அதிகாரத்தையும் செல்வத்தையும் வெளிப்படுத்தின. எனவே கடந்தகாலத்தை முழுமையாகச் சமத்துவமான அல்லது பயன்பாட்டை மட்டுமே நோக்கிய கட்டிட உலகமாகக் கற்பனை செய்யத் தேவையில்லை.

ஆனால் நவீன நுகர்வுப் பண்பாட்டில் ஒரு குறிப்பிடத்தக்க மாற்றம் நிகழ்கிறது. “எனக்கு எவ்வளவு இடம் தேவை?” என்ற கேள்வியை “என் சமூக நிலையை வெளிப்படுத்த எவ்வளவு பெரிய வீடு வேண்டும்?” என்ற கேள்வி பல இடங்களில் மாற்றுகிறது. அப்போது வீடு use value மட்டுமுடைய பொருளாக இல்லாமல் status/sign value கொண்ட நுகர்வுப் பொருளாகவும் மாறுகிறது.

இதன் கட்டுமான விளைவுகள் குறிப்பிடத்தக்கவை. தேவைக்கு அதிகமான floor area, பயன்படுத்தப்படாத அறைகள், காலநிலைக்குப் பொருந்தாத பெரிய glazed façades, அதிக air-conditioning சார்பு, இயற்கை வெளிச்சம் மற்றும் காற்றோட்டத்தைக் காட்டிலும் அலங்காரத்திற்கு முன்னுரிமை, உள்ளூர் பொருட்களை ஒதுக்கி சந்தை உருவாக்கிய “premium” பொருட்களைப் பயன்படுத்துதல் போன்றவை உருவாகலாம். கட்டுமானச் செலவு மட்டுமல்லாமல் embodied energy, operational energy, நீர் பயன்பாடு, பராமரிப்புச் செலவு, கட்டுமானக் கழிவு ஆகியவையும் அதிகரிக்கலாம்.

இதில் ஒரு சுவாரசியமான முரண்பாடும் உள்ளது: வீட்டின் பரப்பளவு அதிகரிக்கிறது; ஆனால் வாழ்வின் பயன்பாட்டு வெளி அவசியம் அதே அளவு அதிகரிப்பதில்லை. பெரிய drawing room இருக்கலாம்; ஆனால் திண்ணையின் சமூகப் பயன்பாடு இல்லாமல் போகலாம். பல bathrooms இருக்கலாம்; ஆனால் மழைநீர் நிலத்திற்குள் செல்ல இடமில்லாமல் போகலாம். உயர்ந்த compound wall இருக்கலாம்; ஆனால் தெருவுக்கும் வீட்டிற்குமான சமூக உறவு குறையலாம். பெரிய borewell இருக்கலாம்; ஆனால் வீட்டின் சொந்த நிலத்தில் பெய்யும் மழைநீரை recharge செய்யும் ஏற்பாடு இல்லாமல் இருக்கலாம்.

வீடு என்பது செல்வத்தைக் காட்சிப்படுத்தும் கட்டுமானப் பொருள் அல்ல; மனிதன் தனது நிலம், நீர், காலநிலை, குடும்பம், சமூகம் ஆகியவற்றுடன் உறவு கொண்டு வாழ்வதற்கான இருப்பிடம்.”

மனிதனின் அடிப்படைத் தேவைகளில் ஒன்றான இருப்பிடம், தொடக்கத்தில் இயற்கையிலிருந்து பாதுகாப்பையும் குடும்ப வாழ்விற்கான இடத்தையும் வழங்கும் செயல்பாட்டு வெளியாக உருவானது. காலப்போக்கில் பொருளாதார வளர்ச்சி, நகரமயமாக்கல், நிலத்தின் சந்தை மதிப்பு, தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி மற்றும் நுகர்வுப் பண்பாடு ஆகியவை வீட்டின் பொருளை மாற்றியுள்ளன.

இன்று பல சூழல்களில் வீடு வாழ்விடமாக மட்டுமல்லாமல் சொத்து, முதலீடு, சமூக அந்தஸ்து மற்றும் தனிநபரின் பொருளாதார வெற்றியைக் காட்சிப்படுத்தும் குறியீடாகவும் செயல்படுகிறது. இதனால் வீட்டின் மதிப்பு அதன் வாழ்வியல் பயன்பாட்டிலிருந்து அதன் பரப்பளவு, முகப்புத் தோற்றம், விலையுயர்ந்த finishing materials மற்றும் சந்தை மதிப்பு போன்றவற்றை நோக்கி நகரும் நிலை உருவாகிறது.

இந்த மாற்றத்தைப் பொறியியல் பிரச்சினையாகவும் பார்க்க வேண்டும். ஏனெனில் தேவைக்கு அதிகமான கட்டுமானப் பரப்பு அதிகமான concrete, steel, brick, glass, timber, energy மற்றும் water consumption-ஐ உருவாக்குகிறது. கட்டுமானத்தின் போது செலவிடப்படும் ஆற்றலுடன் கட்டிடத்தின் முழு வாழ்நாளிலும் cooling, lighting, pumping மற்றும் maintenance ஆகியவற்றிற்கான ஆற்றலும் அதிகரிக்கிறது. எனவே தேவையற்ற ஒரு சதுர அடி என்பது வெறும் கூடுதல் கட்டுமானச் செலவு மட்டுமல்ல; அது கூடுதல் வளநுகர்வும் ஆகும்.

தமிழகத்தின் பாரம்பரிய வாழிட அறிவிலிருந்து இதற்கு மாற்றான சில அடிப்படைகளைப் பெற முடியும். முற்றம் வெளிச்சத்தையும் காற்றோட்டத்தையும் வழங்கியது; திண்ணை வீட்டுக்கும் தெருவுக்கும் இடையிலான சமூக இடைமுகமாக இருந்தது; தாழ்வாரம் நேரடி வெயிலைக் கட்டுப்படுத்தியது; உயரமான கூரையும் காற்றோட்டமும் வெப்பத்தை எதிர்கொண்டன; கிணறும் மழைநீர் ஊடுருவும் திறந்த நிலமும் வீட்டை உள்ளூர் நீர்ச் சுழற்சியுடன் இணைத்தன. இவற்றின் வடிவத்தை அப்படியே நகலெடுப்பதைவிட அவற்றின் செயல்பாட்டுக் காரணத்தை நவீன வடிவமைப்பில் மீட்டெடுப்பதே முக்கியம்.

இதனால் ஒரு வீட்டை வடிவமைப்பதற்கு முன் பொறியாளர் கேட்க வேண்டிய கேள்விகளின் வரிசையே மாற வேண்டும்:

எவ்வளவு பெரிய வீடு கட்டலாம்? என்பதற்கு முன் எவ்வளவு இடம் உண்மையில் தேவை? எந்த elevation அழகாக இருக்கும்? என்பதற்கு முன் சூரியன் எங்கிருந்து தாக்குகிறான்; காற்று எங்கிருந்து வருகிறது? எவ்வளவு ஆழத்தில் borewell அமைப்பது? என்பதற்கு முன் இந்த நிலத்தில் பெய்யும் மழைநீரை எவ்வளவு தக்கவைக்க முடியும்? எந்த premium material பயன்படுத்தலாம்? என்பதற்கு முன் இந்தச் செயலுக்கு ஏற்ற, நீடித்த, குறைந்த பராமரிப்புள்ள பொருள் எது? எத்தனை air-conditioners தேவை? என்பதற்கு முன் கட்டிட வடிவமைப்பால் வெப்பச் சுமையை எவ்வளவு குறைக்க முடியும்?  எனும் நிலைகளில் கட்டுமானத்தை அணுகலாம்.

இங்கேதான் கிணறு–ஆழ்குழாய் நீர் பற்றிய கவனப்படுத்தும் சூழல் இணைகிறது. ஆழ்குழாய் என்பது தேவையான இடங்களில் பயன்படும் நவீன தொழில்நுட்பம். ஆனால் ஒரு வீட்டின் மழைநீரை முழுவதும் தெருவிற்கு வெளியேற்றிவிட்டு, நூற்றுக்கணக்கான அடி ஆழத்திலிருந்து நிலத்தடி நீரை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டிருப்பது ஒரு முழுமையான நீரியல் அணுகுமுறை அல்ல. மழைநீர் சேகரிப்பு, recharge, பாதுகாக்கப்பட்ட கிணறு, நீர்தரப் பரிசோதனை, தேவைக்கேற்ற treatment, கழிவுநீர் மேலாண்மை ஆகியவை ஒன்றிணையும்போதுதான் ஆரோக்கி யமான வாழிட நீரியல் உருவாகிறது.

வீடு என்பது தனிமனிதக் கட்டிடம் அல்ல ; அது ஒரு சூழலியல் அலகு. இங்கிருந்து இன்னொரு முக்கியமான கருத்தை உருவாக்கலாம், வீடு → மனை → தெரு → குடியிருப்பு → ஊர் → நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி → நிலப்பரப்பு என்ற தொடர்ச்சியில் பொறியாளர் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஒரு வீட்டில் மழைநீர் வெளியேற்றப்படும் விதம் அடுத்த வீட்டைப் பாதிக்கிறது; பல வீடுகள் சேர்ந்து ஒரு தெருவின் drainage-ஐத் தீர்மானிக்கின்றன; பல தெருக்கள் சேர்ந்து ஓடை அல்லது ஏரியைப் பாதிக்கின்றன. அதேபோல் ஒவ்வொரு வீட்டிலும் ஆழ்குழாய் மூலம் அதிகமாக groundwater எடுத்தால் அதன் விளைவு தனிப்பட்ட மனைக்குள் முடிவதில்லை. ஆகவே தனியார் கட்டுமானத்திற்கும் பொதுச் சூழலுக்கும் இடையே பொறியியல் பொறுப்பு இருக்கிறது. அழகான நம் ஆறுகள் இன்று கழிவு நீர் வடிகால்களாகி விட்டன. குளங்கள் இன்று சாக்கடை சேரும் இடங்கள் ஆகிவிட்டன.

“அதிகம்” என்பதற்குப் பதிலாக “போதுமானது” இந்தக் கோட்பாட்டின் மையத்தில் போதுமான தன்மை — Sufficiency என்ற கருத்தை வைக்கலாம். ஒரு நல்ல வீடு மிகப்பெரிய வீடாக இருக்க வேண்டியதில்லை. அது தேவையான அளவில் இடம், போதுமான வெளிச்சம், போதுமான காற்று, பாதுகாப்பான நீர், நல்ல sanitation, வெப்ப வசதி, தனிமை, குடும்ப உறவுக்கான வெளி, முதுமையிலும் பயன்படுத்தக்கூடிய accessibility ஆகியவற்றைக் கொண்டிருக்க வேண்டும்.

அப்போது பொறியியல் வெற்றியை, “எவ்வளவு கட்டினோம்?”என்பதால் அளவிடாமல்,“எவ்வளவு குறைந்த வளங்களைப் பயன்படுத்தி எவ்வளவு சிறந்த வாழ்விடத்தை உருவாக்கினோம்?”என்பதால் அளவிடத் தொடங்குவோம்.

இதனை ஒரு கோட்பாட்டு வரையறையாக இவ்வாறு செம்மைப்படுத்தலாம்:

தமிழக மரபுசார் நவீன வாழிடப் பொறியியல் என்பது பழைய கட்டிட வடிவங்களை மீளுருவாக்குவது அல்ல; தமிழகத்தின் நிலம், நீர், காலநிலை, உள்ளூர் பொருட்கள், சமூக வாழ்வியல் மற்றும் தலைமுறைகளாகத் திரண்ட இடம்சார் அறிவை நவீனப் பொறியியல், சுகாதாரம், பாதுகாப்பு மற்றும் தொழில்நுட்ப அறிவுடன் இணைத்து, தேவைக்கேற்ற, வளச்சிக்கனமான, ஆரோக்கியமான, நீடித்த வாழிடங்களை உருவாக்கும் அணுகுமுறையாகும்.

இதன் மையச் சொல்லாடலை இன்னும் சுருக்கமாக:“அந்தஸ்துக்காகக் கட்டுதல் அல்ல—வாழ்விற்காகக் கட்டுதல்; இயற்கையை மாற்றிக் கட்டுதல் அல்ல—நிலத்தை வாசித்துக் கட்டுதல்; வளங்களை நுகர்ந்து கட்டுதல் அல்ல —வளச்சுழற்சிக்குள் கட்டுதல்; பழமையை நகலெடுத்தல் அல்ல — மரபின் அறிவை நவீனப் படுத்துதல்.”என்று அமைக்கலாம்.

நவீன தமிழ்நாட்டுப் பொறியாளன் ஒரு வீட்டைக் கட்டுமானப் பொருளாக மட்டும் அணுகாமல், மனிதன் தனது நிலம், நீர், காலநிலை, குடும்பம், சமூகம் ஆகிய வற்றுடன் உறவுகொண்டு வாழும் இருப்பிடமாக அணுக வேண்டியுள்ளது. பாரம்பரியமாக வீடு குடும்பத்தின் அளவு, தொழில், பாதுகாப்பு, நீர், காற்றோட்டம், வெளிச்சம், சுற்றுச்சூழல் மற்றும் சமூக உறவு போன்ற வாழ்வியல் தேவைகளின் அடிப்படையில் உருவானது. திண்ணை, முற்றம், தாழ்வாரம், பின்கட்டு, உயரமான கூரை, கிணறு, தோட்டம் போன்றவை வெறும் கட்டிட அழகியல் கூறுகளாக இல்லாமல், வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்துதல், காற்றோட்டத்தையும் இயற்கை வெளிச்சத்தையும் பெறுதல், நீரைப் பேணுதல், குடும்ப மற்றும் சமூக உறவுகளைப் பேணுதல் போன்ற செயல்பாடுகளைக் கொண்டிருந்தன.

பழைய சமூகத்திலும் மாளிகை, பெருவீடு போன்றவை செல்வத்தையும் அதிகாரத்தையும் வெளிப்படுத்தியிருக்கின்றன என்பதால் மரபை முழுமையாகப் பயன்பாட்டை மட்டுமே சார்ந்ததாகக் கருத முடியாது. இருப்பினும், இன்றைய நுகர்வுப் பண்பாட்டில் வீட்டின் வாழ்வியல் பயன்பாட்டைக் காட்டிலும் அதன் பரப்பளவு, முகப்புத் தோற்றம், விலையுயர்ந்த கட்டுமானப் பொருட்கள், சந்தை மதிப்பு போன்றவை சமூக அந்தஸ்தின் அடையாளங்களாக முன்னிறுத்தப்படும் போக்கு வலுப்பெற்றுள்ளது.

இதனால் வாழ்விடம் என்பது சொத்தாகவும், சொத்து முதலீடாகவும், முதலீடு சமூக அந்தஸ்தின் குறியீடாகவும், இறுதியில் காட்சிப்படுத்தப்படும் நுகர்வுப் பொருளாகவும் மாற்றமடைகிறது. தேவைக்கு அதிகமான அறைகள், பயன்படுத்தப்படாத பரப்புகள், காலநிலைக்குப் பொருந்தாத கண்ணாடி முகப்புகள், இயற்கையான காற்றோட்டத்தைத் தவிர்த்து குளிர்சாதனத்தைச் சார்ந்திருத்தல், உள்ளூர் பொருட்களை விட சந்தை உருவாக்கும் ஆடம்பரப் பொருட்களுக்கு முன்னுரிமை அளித்தல் ஆகியவை இதன் கட்டுமான வெளிப்பாடுகளாகின்றன.

இதன் விளைவாக கட்டுமானச் செலவு மட்டுமன்றி சிமெண்டு, எஃகு, செங்கல், கண்ணாடி, நீர், மின்சாரம் உள்ளிட்ட வளங்களின் நுகர்வும், கட்டிடத்தின் வாழ்நாள் முழுவதற்குமான பராமரிப்பு மற்றும் ஆற்றல் தேவையும் அதிகரிக்கின்றன. ஆகவே தேவையற்ற ஒவ்வொரு சதுர அடியும் கூடுதல் செலவு மட்டுமல்ல; கூடுதல் வளநுகர்வும் சுற்றுச்சூழல் சுமையுமாகும்.

இந்நிலையில் மரபை அணுகுவது பழைய வீட்டின் வடிவத்தை அப்படியே நகலெடுப்பதாக இருக்கக்கூடாது; அதன் பின்னால் செயல்பட்ட இடம்சார் அறிவைப் புரிந்துகொண்டு நவீனத் தேவைகளுக்கேற்ப பயன்படுத்துவதாக இருக்க வேண்டும். ஒரு வீட்டை வடிவமைப்பதற்கு முன் எவ்வளவு பெரிய வீடு கட்ட முடியும் என்பதைவிட எவ்வளவு பரப்பளவு உண்மையில் தேவை, எந்த முகப்புத் தோற்றம் அழகானது என்பதைவிட சூரிய வெப்பம் எந்தத் திசையிலிருந்து வருகிறது, இயற்கைக் காற்றை எவ்வாறு பயன்படுத்தலாம், எத்தனை குளிர்சாதனக் கருவிகள் தேவை என்பதைவிட கட்டிட வடிவமைப்பினாலேயே வெப்பச் சுமையை எவ்வளவு குறைக்கலாம், எந்த விலையுயர்ந்த பொருளைப் பயன்படுத்தலாம் என்பதைவிட அந்தச் செயல்பாட்டிற்கு நீடித்ததும் பராமரிப்புச் செலவு குறைந்ததுமான பொருள் எது என்ற கேள்விகளே பொறியாளருக்கு முதன்மையானவையாக இருக்க வேண்டும்.

அதேபோன்று நீரையும் வெறும் பயன்பாட்டுப் பொருளாக அணுகக்கூடாது. பாரம்பரியக் கிணறு நிலத்தின் மழை, மண் மற்றும் மேல்நிலத்தடி நீர்மட்டத்துடன் வீட்டை இணைத்திருந்தது; ஆழ்குழாய்க் கிணறு ஆழமான நீர்ப்படுகையிலிருந்து தேவையான நீரைப் பெறுவதற்கான நவீன வசதியை வழங்குகிறது. ஆனால் கிணற்று நீர் என்பதாலேயே பாதுகாப்பானது என்றோ, ஆழ்குழாய் நீர் என்பதாலேயே தூய்மையானது என்றோ கருத முடியாது. மேற்பரப்பிற்கு அருகிலுள்ள கிணற்றில் கழிவுநீர் மற்றும் நுண்ணுயிர் மாசுபாடு ஏற்பட வாய்ப்புள்ளதுபோல, ஆழ்குழாய் நீரில் அந்தந்தப் பகுதியின் புவியியல் தன்மைக்கு ஏற்ப உப்புத்தன்மை, புளோரைடு, நைட்ரேட், இரும்பு போன்ற வேதியியல் சிக்கல்கள் இருக்கக்கூடும். எனவே நீரின் சுகாதாரத்தையும் ஆரோக்கியப் பாதுகாப்பையும் நீர்தரப் பரிசோதனையின் அடிப்படையிலேயே தீர்மானிக்க வேண்டும். வீட்டில் பெய்யும் மழைநீரை முழுமையாக வெளியேற்றிவிட்டு, மேலும் மேலும் ஆழமான நிலத்தடி நீரை எடுத்துக்கொண்டிருப்பது நிலைத்த நீரியல் அணுகுமுறை அல்ல; மாறாக மழைநீர் சேகரிப்பு, நிலத்தடி நீர் செறிவூட்டல், பாதுகாப்பான கிணறு, தேவைக்கேற்ற நீர்சுத்திகரிப்பு, கழிவுநீர் மேலாண்மை ஆகியவற்றை ஒரே நீர்ச் சுழற்சியாக அமைக்க வேண்டும்.

இதனால் வீடு என்பது தனித்த ஒரு கட்டுமான அலகாக மட்டும் இல்லாமல், வீடு, மனை, தெரு, குடியிருப்பு, ஊர், நீர்ப்பிடிப்புப் பகுதி, நிலப்பரப்பு என்ற தொடர்ச்சியின் ஒரு பகுதியாகப் புரிந்துகொள்ளப்பட வேண்டும். ஒரு வீட்டிலிருந்து வெளியேறும் மழைநீர் அடுத்த வீட்டையும் தெருவையும் பாதிக்கிறது; பல தெருக்களின் நீரியல் செயல்பாடு ஓடை, குளம், ஏரி போன்ற பொதுநீர்நிலைகளைப் பாதிக்கிறது; ஒவ்வொரு வீட்டிலும் கட்டுப்பாடின்றி நிலத்தடி நீரை எடுத்துக்கொள்வது இறுதியில் ஊரின் ஒட்டுமொத்த நீர்வளத்தையும் பாதிக்கிறது. எனவே தனியார் வீட்டைக் கட்டுகின்ற பொறியாளருக்கும் பொதுச் சூழலின் மீது பொறுப்பு உள்ளது.

 இங்கு நவீன வாழிடத்தின் அடிப்படைக் கருத்தாக அதிகம் என்ற நுகர்வு மனப்பான்மைக்கு மாற்றாக போதுமானது என்ற கொள்கையை முன்வைக்கலாம். நல்ல வீடு மிகப்பெரியதாகவோ ஆடம்பரமானதாகவோ இருக்க வேண்டி யதில்லை; தேவைக்கேற்ற பரப்பளவு, போதுமான இயற்கை வெளிச்சம் மற்றும் காற்றோட்டம், பாதுகாப்பான குடிநீர், நல்ல சுகாதாரம், வெப்ப வசதி, தனிமை, குடும்ப மற்றும் சமூக உறவுகளுக்கான வெளி, முதியோர் மற்றும் மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கும் ஏற்ற அணுகல், குறைந்த பராமரிப்புச் செலவு, எதிர்காலத் தேவைகளுக்கேற்ப மாற்றிக்கொள்ளும் நெகிழ்வுத்தன்மை ஆகியவற்றைக் கொண்டிருப்பதே சிறந்த வாழிடத்தின் அளவுகோலாக இருக்க வேண்டும். எனவே தமிழக மரபுசார் நவீன வாழிடப் பொறியியல் என்பது பழைய கட்டிட வடிவங்களை மீளுருவாக்குவது அல்ல; தமிழகத்தின் நிலம், நீர், காலநிலை, உள்ளூர் பொருட்கள், சமூக வாழ்வியல் மற்றும் தலைமுறைகளாகத் திரண்ட இடம்சார் அறிவை நவீனப் பொறியியல், சுகாதாரம், பாதுகாப்பு மற்றும் தொழில்நுட்ப அறிவுடன் இணைத்து, தேவைக்கேற்ற, வளச்சிக்கனமான, ஆரோக்கியமான, நீடித்த வாழிடங்களை உருவாக்குவதாகும்.

இதன் அடிப்படையில் நவீன தமிழ்நாட்டுப் பொறியாளனின் கட்டுமான அறத்தை அந்தஸ்திற்காகக் கட்டுதல் அல்ல, வாழ்விற்காகக் கட்டுதல்; இயற்கையை மாற்றிக் கட்டுதல் அல்ல, நிலத்தை வாசித்துக் கட்டுதல்; வளங்களை நுகர்ந்து கட்டுதல் அல்ல, வளச்சுழற்சிக்குள் கட்டுதல்; பழமையை நகலெடுத்தல் அல்ல, மரபின் அறிவை நவீனப்படுத்துதல் என்று வரையறுக்கலாம்.

வீட்டை இன்றைய வணிக வேட்டையிலிருந்து மீட்பது என்பது சந்தையை முற்றாக மறுப்பதல்ல; சந்தை உருவாக்கும் ஆசைக்கும் மனிதனின் உண்மையான வாழ்விடத் தேவைக்கும் இடையே பொறியியல் அறிவைக் கொண்டு எல்லை அமைப்பதாகும். வீடு இன்று தங்குவதற்கான இடம் என்பதைக் கடந்து முதலீடு, நிலமதிப்பு, வங்கிக்கடன், பிராண்ட் செய்யப்பட்ட கட்டுமானப் பொருட்கள், ஆடம்பர உள்அலங்காரம், சமூக அந்தஸ்து ஆகியவற்றின் சந்தையாக மாற்றப்படுகிறது.

இதனால் குடும்பத்திற்கு எவ்வளவு இடம் தேவை என்ற கேள்விக்கு முன்பாக எவ்வளவு பெரிய வீட்டைக் கட்ட முடியும் என்ற கேள்வியும், எந்தப் பொருள் செயல்பாட்டிற்கு ஏற்றது என்பதற்கு முன்பாக எந்தப் பொருள் விலையுயர்ந்தது அல்லது நவீனமானது என்ற கேள்வியும் முன்னிலைப்படுகின்றன. இப்படியான சூழலில் வீட்டை மீட்பதற்கான முதல் நடவடிக்கை வீட்டின் மதிப்பை அதன் விலையிலிருந்து பிரிப்பதாகும். ஒரு வீட்டின் தரத்தை அதன் சதுர அடி பரப்பளவு, முகப்பின் ஆடம்பரம் அல்லது பயன்படுத்தப்பட்ட விலையுயர்ந்த பொருட்களால் அளவிடாமல், அங்கு வாழ்பவர்களுக்கு அது வழங்கும் பாதுகாப்பு, உடல்நலம், காற்றோட்டம், வெளிச்சம், வெப்ப வசதி, நீர், சுகாதாரம், தனிமை, குடும்ப உறவு, சமூக உறவு மற்றும் மனநிறைவு ஆகியவற்றால் அளவிட வேண்டும்.

வணிகச் சந்தை தொடர்ந்து புதிய தேவைகளை உருவாக்குகிறது. தேவையில்லாத பெரிய அறைகள், பல அடுக்கு false ceiling, அளவுக்கு அதிகமான artificial lighting, அதிக glazing, முழுநேர air-conditioning, அடிக்கடி மாற்றப்படும் interior finishes போன்றவை வாழ்க்கையின் அடிப்படைத் தேவைகளாக விளம்பரப் படுத்தப் படலாம். இதற்கு எதிராக பொறியாளர் தேவை, வசதி, ஆசை என்ற மூன்றையும் பிரித்தறிய வேண்டும். பாதுகாப்பான குடிநீர் ஒரு தேவை; நல்ல காற்றோட்டம் ஒரு தேவை; முதியவர் எளிதாகப் பயன்படுத்தக்கூடிய கழிப்பறை ஒரு தேவை; ஆனால் பயன்பாடில்லாத கூடுதல் அறையோ காட்சிக்காக மட்டுமே செய்யப்படும் விலையுயர்ந்த finishing-ஓ அவசியமான தேவை அல்ல. இவ்வாறு ஒவ்வொரு கட்டுமான முடிவையும் அதன் பயன்பாட்டுடன் தொடர்பு படுத்தும்போது சந்தை உருவாக்கிய தேவையற்ற செலவுகளைத் தவிர்க்க முடியும்.

இதனுடன் வீட்டின் பரப்பளவையும் மீட்டுப் பரிசீலிக்க வேண்டும். பெரிய வீடு நல்ல வீடு என்ற கருத்திற்குப் பதிலாக சரியான அளவுடைய வீடே நல்ல வீடு என்ற புரிதல் உருவாக வேண்டும். பயன்படுத்தப்படாத ஒவ்வொரு சதுர அடிக்கும் கட்டுமானச் செலவு மட்டுமல்ல; foundation, concrete, steel, flooring, painting, lighting, cooling, cleaning, repair ஆகியவற்றின் வாழ்நாள் செலவும் இருக்கிறது. எனவே பொறியாளரின் திறமை அதிகமாகக் கட்டுவதில் அல்ல; குறைந்த பரப்பிற்குள் வாழ்க்கையின் தேவைகளைச் சிறப்பாக அமைப்பதில் வெளிப்பட வேண்டும்.

அதேபோல் வீட்டை சந்தையிலிருந்து மீட்பது என்பது இயற்கையுடனான அதன் தொடர்பை மீட்டெடுப்பதும் ஆகும். குடிநீரை வாங்கிக்கொண்டு, மழைநீரைச் சாக்கடைக்கு அனுப்பி, நிலத்தடி நீரை ஆழ்குழாயால் தொடர்ந்து உறிஞ்சி, பகலில் விளக்கையும் வெயில் காலத்தில் முழுநேரக் குளிர்சாதனத்தையும் பயன்படுத்தும் கட்டிடம் தொழில்நுட்ப வசதிகள் நிறைந்ததாக இருக்கலாம்; ஆனால் அது திறமையான வாழிடம் என்று அவசியமில்லை. மழையைச் சேமிக்கும் மனை, நிலத்திற்குள் நீரைச் செலுத்தும் திறந்த பரப்பு, பாதுகாப்பான கிணறு அல்லது பொருத்தமான நீராதாரம், இயற்கை வெளிச்சம், குறுக்குக் காற்றோட்டம், நிழல், மரங்கள், வெப்பத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் கூரை மற்றும் சுவர்கள் ஆகியவை வீட்டின் அடிப்படை infrastructure ஆக மீண்டும் கருதப்பட வேண்டும்.

இங்கு தமிழக மரபு முக்கியமான பாடத்தை வழங்குகிறது. திண்ணை, முற்றம், தாழ்வாரம், பின்கட்டு, கிணறு, மரம், நிழல் ஆகியவற்றை அப்படியே நவீன வீட்டில் நகலெடுக்க வேண்டியதில்லை. அவை ஏன் உருவாக்கப்பட்டன என்பதைக் கண்டறிய வேண்டும். திண்ணை சமூக உறவை உருவாக்கியது; முற்றம் ஒளியையும் காற்றையும் வழங்கியது; தாழ்வாரம் வெயிலையும் மழையையும் கட்டுப் படுத்தியது; கிணறு வீட்டை உள்ளூர் நீர்ச் சுழற்சியுடன் இணைத்தது. அந்தச் செயல்பாடுகளை இன்றைய குடும்ப அமைப்புக்கும் தொழில்நுட்பத்திற்கும் ஏற்ற புதிய வடிவங்களில் உருவாக்குவதே மரபின் உண்மையான தொடர்ச்சியாகும்.

எனவே வீட்டை வணிக வேட்டையிலிருந்து மீட்பது என்பது இறுதியில் வீட்டை மீண்டும் மனிதனிடம் ஒப்படைப்பதாகும். Architect, engineer, developer, bank, material manufacturer, interior market ஆகியோர் வீட்டை உருவாக்குவதில் பங்கேற்கலாம்; ஆனால் அவர்கள் உருவாக்கும் சந்தைத் தேவைகள் வீட்டின் நோக்கத்தை நிர்ணயிக் கக்கூடாது. அந்த வீட்டில் வாழப்போகும் மனிதனின் வாழ்க்கைதான் அதன் அளவு, அமைப்பு மற்றும் வசதிகளைத் தீர்மானிக்க வேண்டும்.

இதனை ஒரு கருத்தியல் வாக்கியமாகச் சுருக்கினால்:

வீடு என்பது நான்கு சுவர்களால் வரையறுக்கப்பட்ட பொருள் அல்ல. நிலத்தின் ஒரு பகுதி மனித வாழ்வால் ‘மனை’ ஆகிறது; மனை உறவுகளால் ‘இல்’ ஆகிறது; இல் மனிதனுடைய அகவாழ்வின் இடமாகிறது; அந்த அகத்தைப் புறத்துடன் இணைப்பது வாயிலும் முன்றிலும்; பல இல்லங்கள் சமூக உறவால் இணையும் போது  குடி/ஊர்  உருவாகிறது. வீடு சந்தைக்கான பண்டம் அல்ல; மனிதனுக்கான வாழிடம்.  அதன் மதிப்பு விலையில் இல்லை, வாழ்வில் இருக்கிறது. பொறியியல் அதிகத்தை வழங்குவதற்கான தொழில்நுட்பமாக இல்லாமல், தேவையானதைச் சரியான அளவில், சரியான இடத்தில், சரியான வளங்களைக் கொண்டு வழங்கும் அறிவாக மாறும்போதுதான் வீட்டை நுகர்வுப் பண்பாட்டின் வணிக வேட்டையிலிருந்து மீட்க முடியும்.

(கட்டுமானப் பொறியாளர் சங்கம், தஞ்சாவூர் நடத்தும் கட்டுமானப் பொருட்கள் கண்காட்சியில் இரண்டாம் நாள் -25/9/2026 -வெள்ளிக்கிழமை அன்று ஆற்றிய உரையின் கட்டுரையாக்கம்)