கண்டி—கண்டியர்—கண்டியதேவர்—பூவாணியநாடு-கண்டிங்கொல்லை-கங்கைகொண்டசோழபுரம்

 

கண்டி—கண்டியர்—கண்டியதேவர்—பூவாணியநாடு-கண்டிங்கொல்லை” தொடர்பான ஆய்வுத் தொகுப்பு

கங்கைகொண்டசோழபுரத்தைச் சுற்றி உள்ள ஊர்களைப் பற்றிய ஆய்வில் உள்ளேன். அதன் வழியில் அணைக்கரை அருகில் உள்ள கண்டியகொல்லை எனும் இடவியல் வரலாறு அறிதலில் நான் கடந்ததைப் பதிவு செய்கிறேன்.

“கண்டி” என்பது பழந்தமிழில் பதிவாகியுள்ள சொல். தொல்காப்பியப் பொருளதி காரத்தின் மரபியல், ஆண்பாற் பெயர்களைப் பட்டியலிடும்போது“போத்தும் கண்டியும் கடுவனும் பிறவும்” என்று குறிப்பிடுகிறது. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத் தமிழ்ப் பேரகராதி, தொல்காப்பியத்தைச் சான்றுகாட்டி “கண்டி” என்பதற்கு எருமைக்கடா—ஆண் எருமை என்று பொருள் தருகிறது. எனவே, இப்பொருளில் “கண்டி” பழைய தமிழ்ச் சொல்லாட்சி என்பது உறுதியாகிறது. [தொல்காப்பியம், பொருளதிகாரம், மரபியல்; தமிழ்ப் பேரகராதி, “கண்டி”].

“கண்டி” என்ற அதே சொல்வடிவம் வேறு பொருள்களிலும் வழங்கியுள்ளது. திருநாவுக்கரசரின் திருவீழிமிழலைத் தேவாரத்தில் “கண்டியிற் பட்ட கழுத்துடை யீர்…” என வரும் தொடரில், “கண்டி” உருத்திராக்கமாலை என்ற பொருளில் விளக்கப்படுகிறது [தேவாரம், 4.95.6]. அகராதிகள் கழுத்தணி, மந்தை, மீன்பிடிக்க அடைக்கும் கருவி, நிறை மற்றும் முகத்தல் அளவு போன்ற பொருள்களையும் தனித்த பதிவுகளாகத் தருகின்றன. ஆகவே, விலங்குப்பெயர், அணிகலப்பெயர், அளவுப்பெயர் ஆகிய அனைத்தையும் ஒரே சொற்பிறப்பில் இணைக்க முடிய வில்லை.

“கண்டியர்” என்பதற்குத் தமிழ்ப் பேரகராதி “பாணர்—Bards, lyrists” என்று பொருள் தருவதுடன், அகராதி நிகண்டைச் சான்றாகக் குறிப்பிடுகிறது. ந. கதிர்வேலு பிள்ளை அகராதியின் இணைய மறுபதிப்பும் “கண்டியர்—பாணர்” என்ற பொருளையே தருகிறது. ‘கண்டியன்’ என்பதை ஒருமை வடிவமாகவும் “கண்டியர்” என்பதைப் பலர்பால் அல்லது உயர்வு ஒருமை வடிவமாகவும் ஆராயலாம்; ஆனால் அத்தகைய இலக்கண அமைப்பு மட்டுமே அவற்றின் வரலாற்றுப் பொருளை நிறுவாது. குறிப்பாக, அகராதியில் வரும் பாணரைக் குறிக்கும் “கண்டியர்” என்பதையும் கல்வெட்டின் “கண்டியதேவர்” என்பதையும் இணைத்துப் பார்க்க இயலாது.பாணர் மரபு அழிந்த நிலையில் உருவானதாக கண்டியத்தேவர் சொல்லைச் சுட்டலாம். ஆனால் அம்மரபின் எச்சமாக கருத இடம் உள்ளது. பாணர்கள் பிற்காலத்தில் ஆள்வோராக மாறினரா எனக் கருத இடமளிக்கிறது.

கண்டியர் என்பவர் தங்களது குலகுடிச் சின்னமாக ‘கண்டி’எனப்படும் ஆண் எருமையை குறியீடாக கொண்டக் குடியாக இருக்கலாம் எனும் கருத்தை முன்வக்கலாம். இவர்கள் தற்போதைய சேலம் மாவட்டம் பகுதியைச் சேர்ந்த பூவாணிநாடு எனும் இடவியல் வரலாறு கொண்டவர்களாக் கருதலாம்.

எருமை தொடர்புடைய பழைய பெயர்ச்சான்றாக, செந்தாரப்பட்டி நடுகல்லில் “எருமைகொள்ளிச் செல்வன்” என்ற பெயர் கிடைக்கிறது. சேலம் மாவட்டக் கல்வெட்டுப் பதிப்பு இதனை ஆறாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்ததாகக் கணித்து, ஆதிதொட்டி மீது படை வந்தபோது போரிட்டு இறந்த வீரரைப் பற்றியதாக விளக்குகிறது [குழந்தைவேலன், 2025, கல்வெட்டு 67/2022, ப.116]. இது பிராந்தியப் பெயராய்வுக்குரிய தடயம். பழைய பூவாணிநாட்டிப்பகுதியான செந்தாரப்பட்டி, சேலம் மாவட்டத்தின் கெங்கவல்லி வட்டத்தில், தம்மம்பட்டி அருகே அமைந்துள்ள ஊர், இதனால் செந்தாரப்பட்டியின் அக்கால நாட்டுத் தொடர்பும், “எருமைகொள்ளி” என்பதன் பொருளும், கண்டியர் மரபுடனான தொடர்பாக கருதலாம்.

சடங்கியல் சான்றாக, F. J. Richards, 1907 மார்ச் 7–8 இரவில் சேலம் மணக்காட்டில் எருமைப் பலியை நேரில் கண்டதாக 1932-ல் வெளியிட்ட கட்டுரையில் பதிவு செய்துள்ளார். செல்லியம்மன்–மாரியம்மன் விழாச் சூழலில் நிகழ்ந்த இச்சடங்கில், பலிக்குரிய எருமை ஆணாக இருக்க வேண்டும் என்று அவர் குறிப்பிடுகிறார். இடைப்பாடியிலும் செல்லியம்மன் வழிபாடு இருந்ததாக அதே கட்டுரையின் அடிக்குறிப்பு கூறுகிறது; ஆனால் இடைப்பாடியில் எருமைப் பலி நடைபெற்றதாக அது தனியாக நிறுவவில்லை. மேலும், [Richards, 1932, pp. 143–144].இப்பகுதிகள் பூவாணிநாட்டோடு இணைந்துள்ளன.

கொங்கு மண்டல சதகங்கள் மின்னூலில் பூவாணியநாட்டுக்குரிய ஊர்களாக தாரமங்கலம், கச்சுளி, கருப்பூர், காடையாம்பேட்டை, நங்கைவல்லி, வனவாசி, வெள்ளாறு, சின்னப்பன்பட்டி, துளசம்பட்டி, ஓமலூர், கொங்கணாபுரம், சோழபாண்டி, சித்தூர், மேச்சேரி, தேவூர், தோப்பூர், முப்பை-சமுத்திரம், பூலாம்பட்டி, கோனேரிப்பட்டி, அரசறாமணி, பக்கநாடு, இடைப்பாடி, அமரகுந்தி, பெரும்பாலை, நடுவனேரி, சூரப்பள்ளி ஆகிய 26 ஊர்கள் குறிப்பிடப்படுகின்றன. அதே பதிவின் உரை, நங்கைவல்லிநாடு, பக்கநாடு, பெரும்பாலைநாடு ஆகிய சிறு நாட்டுப் பிரிவுகள் பூவாணியநாட்டுக்குள் வழங்கியதாகவும் கூறுகிறது. இவ்வூர்ப்பெயர்கள் மின்னூலின் எழுத்துவடிவத்திலேயே தரப்பட்டுள்ளன [கொங்கு மண்டல சதகங்கள், பக். 218–219]

பூவாணியநாட்டின் பழமையைப் பொறுத்தவரை,தேதியுள்ள தடயம் கி.பி.1219 வரை செல்கிறது. Indian Archaeology 1990–91—A Review, பக்கம் 85, பதிவு 20, தாசசமுத்திரத்தில் உள்ள கொங்குச் சோழ இராஜராஜனின் 11ஆம் ஆட்சியாண்டுக் கல்வெட்டைக் குறிப்பிடுகிறது. வீரசோழமண்டலத்துப் பூவாணியநாட்டுக் கச்சப்பள்ளியைச் சேர்ந்த இருவர் ஏரியைப் பழுதுபார்த்ததாக அதன் சுருக்கம் கூறுகிறது.1219 என்பது நாட்டின் தோற்ற ஆண்டு அல்ல; பழைய தேதியுள்ள சான்று மட்டுமே.

பூவாணியநாடு ஒரு செயல்பட்ட நாட்டவர் அமைப்பைக் கொண்டிருந்ததையும் கல்வெட்டு காட்டுகிறது. ARE 23/1900,SII VII, 23, பக்கம் 9, “பூவாணியநாட்டு நாட்ட வரோம்” என்று கொடையாளர்களை அடையாளப்படுத்துகிறது; தாரமங்கலம், அமரகுன்றிப்பற்று உள்ளிட்ட இடங்களையும் குறிப்பிடுகிறது [Subrahmanya Aiyer, 1932, inscription no. 23, lines 1–2, 6–9]. அதனுடன், கொங்கு மண்டல சதகங்கள் மின்னூலின் பக்கங்கள் 218–219-ல் தாரமங்கலம், ஓமலூர், இடைப்பாடி, அமரகுந்தி, மேச்சேரி, நங்கைவல்லி, பக்கநாடு, பெரும்பாலை உள்ளிட்ட 26 ஊர்கள் பூவாணிய நாட்டுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளன. இந்தப் பிற்கால ஊர்ப்பட்டியலை இடைக்காலக் கல்வெட்டுகளுடன் ஒப்பிட்டே நாட்டின் எல்லைகளை மீட்டுருவாக்க வேண்டியுள்ளது.

இச்சான்றுகளின் அடிப்படையில்,“ஆண் எருமையைக் குறிக்கும் கண்டி என்ற பழையச் சொல், வடபூவாணியநாட்டுத் தலைவரான கண்டியதேவரின் பெயரில் அடைமொழியாகி, குலக்குடிமரபுத் தொடர்சியை விளக்குவதாகக் கருதலாம். பூவாணிநாட்டோர் எருமைத் தொடர்புடயோர் அவர்கள் ‘கண்டியர்’ என அழைக்கப் பட்டிருக்கலாம் என கூறமுடிகிறது.

ஆறகளூர் காமேசுவரர் கோயில் கல்வெட்டுகளில் கண்டியதேவர் முதன்மைப் பாத்திரமாகத் தோன்றி, குலசேகர ஆளுடையார் மற்றும் வாழ்விட்ட மங்கை சந்நிதிகளை நிறுவியதையும், அவற்றிற்காகத் தேவதான நிலங்கள் வழங்கப் பட்டதையும் சான்றுகள் உறுதிசெய்கின்றன  (ARE Nos. 425, 426, 438 of 1913; SII Vol. XXVIII). இக்கல்வெட்டுகளை விரிவாக ஆராய்ந்த ஆய்வாளர் J. முருகன் (2017), கண்டியதேவரைப் பிற்காலப் பாண்டிய அரசின் முதன்மை அதிகாரியாகவும், அரசாணைகளில் சான்றொப்பமிடும் கொங்கு மண்டலத் தொடர்புடைய பாண்டியப் பிரதிநிதியாகவும் அடையாளம் காட்டுகிறார்.

கல்வெட்டுப் பெயர்ப்பயன்பாட்டைப் பொறுத்தவரை, அவிநாசியில் இரண்டு வேறுபட்ட அடையாளங்கள் கிடைக்கின்றன. ARE 179/1909,SII XXVI, 191, பக்கம் 124, வீரசோழதேவரின் இரண்டாம் ஆட்சியாண்டைச் சேர்ந்ததாகவும் கி.பி.1184–85 எனவும் பதிப்பில் கணிக்கப்பட்டுள்ளது. அதன் ஆங்கிலச் சுருக்கம், அவிநாசி சிலைசெட்டி என்பவரின் மறுபெயராகக் கண்டியதேவன் என்பதைக் குறிப்பிடு கிறது. ARE 192/1909,SII XXVI, 204, பக்கம் 134, வீரராஜேந்திரதேவரின் 28ஆம் ஆட்சி யாண்டு, கி.பி.1234–35 எனப் பதிப்பிடப்பட்டுள்ளது; இதில் நச்சினார்க்கினியர் என்ற கண்டியதேவரை ஆங்கிலச் சுருக்கம் “prince” எனக் குறிப்பிடுகிறது. இவ்விரு பதிவுகளின் பெயர் அடையாளங்களும் காலங்களும் வேறுபடுவதால், பெயர் ஒற்றுமையை மட்டும் கொண்டு ஒரே நபராகக் கொள்ள முடியவில்லை. மேலும், “இளவரசர்” என்பது பதிப்பாசிரியரின் விளக்கம் அதன் வரலாறு என்ன என்பது தெளிவாக அறிய இயலவில்லை. [Srinivasan, 1990, inscription nos. 191, 204, pp. 124, 134].

இவ்விரு கல்வெட்டுகளும் அவிநாசி அவிநாசிலிங்கேசுவரர் கோயிலில் உள்ளன. எண் 191 ஒரு தாழ்வாரத்தின் மற்றொரு தூணில் இருப்பதாகப் பதிப்பு குறிப்பிடு கிறது; எண்:204, பெருங்கருணாம்பிகை அம்மன் சன்னதிக்கு முன்புள்ள மண்ட பத்தின் தெற்குச் சுவருடன் தொடர்புபடுத்தப்படுகிறது. இவற்றின் SII பதிப்பாசிரியர் பி.ஆர். ஸ்ரீநிவாசன்; தொகுதியின் பொதுப் பதிப்பாசிரியர் கே.வி.இரமேஷ் ஆவார்.

கண்டியதேவரின் அரசியல் நிலவியலுக்கான வலுவான சான்று தாரமங்கலத்தில் கிடைக்கிறது. ARE 30/1900, SII-VII, 30 சேலம் மாவட்டக் கல்வெட்டுகள் 89/2022, பக்கம் 144, இளமீசுவரர் கோயிலின் மேற்குச் சுவர்க் குமுதப்படையில் உள்ளது. சுந்தர பாண்டியனின் 27ஆம் ஆட்சியாண்டைச் சேர்ந்த இதனைப் புதிய பதிப்பு கி.பி.1277 எனக் கணிக்கிறது. இதில் “கொங்கான வீரசோழமண்டலத்து வடபூவாணிய நாட்டுத் தாரமங்கலத்து…”, “இந்நாடுடைய தேவர் கண்டியதேவரும் இந்த நாட்டவரும்” ஆகிய தொடர்கள் வருகின்றன. கண்டியதேவரும் நாட்டவரும் இணைந்து கோனகப் பள்ளியை இறையிலியாகக் கொடுத்துள்ளனர். எனவே, இப்பதிவில் அவர் வெறும் சான்றொப்பமிடுபவராக அல்லாமல், நாட்டவருடன் இணைந்து கொடை வழங்கும் நாட்டுத் தலைவராகத் தோன்றுகிறார். [குழந்தைவேலன், 2025, ப.144, வரிகள் 1–3].

ஆறகலூர் காமேசுவரர் கோயிலின் ARE:425,426,438/1913 பதிவுகளுடன் கண்டிய தேவரை ஜெ.முருகன் தொடர்புபடுத்துகிறார். குலசேகர ஆவுடையார், வாள்விட்ட மங்கை ஆகிய சன்னதிகளை அமைத்தவராகவும் பாண்டிய அரசுடன் தொடர்புடைய உயர்நிலை அதிகாரியாகவும் அவரைக் குறிப்பிடுகிறார். ஆகவே, ஆறகலூர் கண்டியதேவர், தாரமங்கல நாட்டுத் தலைவர், அவிநாசிப் பெயருடையவர்கள் ஆகியோரை ஒரே நபராகவோ ஒரே மரபினராகவோ இப்போது இணைக்க முடியாது [Murugan, 2017, pp. 61–62].

ஆறகளூர் ஏற்கனவே “ஆறகளூருடைய வாணகோவரையர் பொன் பரப்பினான்” எனப்பட்ட பொன்பரப்பின வாணகோவரையனின் பிரதான அரசியல் மையமாக திகழ்ந்துள்ளது. அவரது ஆட்சிக் கல்வெட்டுகளில் நிலக் கொடைகள் பதிவாவதோடு, பொன்பரப்பினவேளார் ஆணையை எழுத, சிங்களராயர், மதுராந்தக-பிரம்மராயர், குருகுலராயர் ஆகியோர் சான்றளிப் பவர்களாக இடம் பெற்றுள்ளனர் (SII Vol. XII, No. 235; ARE No. 159 of 1906). இதிலிருந்து, ஆறகளூர் தொடக்கத்தில் மகதைத் தலைவர்களின் சுயாட்சி மையமாக இருந்து, பின்னர் பிற்காலப் பாண்டியர்களின் மேலாதிக்கத்திற்கு உட்பட்ட நிர்வாக மையமாக மாறியுள்ளதை அறிய முடிகிறது.

இருப்பினும், கண்டியதேவர் நேரடியாகப் பொன்பரப்பின வாணகோவரையரின் கீழ் பணியாற்றிய அதிகாரி என்றோ, அவரது மரபில் வந்தவர் என்றோ நிறுவ நேரடி கல்வெட்டுச் சான்றுகள் ஏதும் கிடைக்கவில்லை. எனவே, “கண்டியதேவர்” என்பதை ஒரு பொதுவான நிர்வாகப் பதவி என்று வரையறுப்பதை விட, வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் அரசியல் மற்றும் நிர்வாக முக்கியத்துவம் பெற்ற தனிநபர்கள் சூடிக்கொண்ட பெயர் அல்லது பட்டவடிவமாகப் பார்ப்பதே தற்போதைய வரலாற்று ஆதாரங்களுக்குப் பொருத்தமானதாகும்.

ஆறகளூர் கல்வெட்டுகள் மற்றும் தொல்லியல் சான்றுகளின் அடிப்படையில், கண்டியதேவர் என்ற தனிநபர் மிகச் செல்வாக்குமிக்க அதிகாரியாகத் திகழ்ந்ததோடு, ‘பொன்பரப்பின’ என்ற சொல்லாடல் சார்ந்த அரசர், இடம் மற்றும் பட்டங்களோடும் நேரடியும் மறைமுகமுமான பல தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தார் என்பதை அறிய முடிகிறது.

முதலாவதாக, அவரது நிர்வாக மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் கல்வெட்டுகளில் தெளிவாகப் பதிவாகியுள்ளது. ஆறகளூர் திருக்காமீஸ்வரர் கோயிலில் பாண்டிய அரச குடும்பத்தின் ‘அண்ணாழ்வி’ (மன்னனின் தமையன்/முன்னோர்) திருநாமத்தால் ‘குலேசேகர ஆவுடையார்’ மற்றும் ‘வாழ்வித்த மங்கையார்’ சந்நிதிகளை எழுந்தருளுவிக்கும் உரிமை கண்டியதேவருக்கு இருந்துள்ளது. பேரரசின் பிரதான கோயிலுக்குள் அரச குடும்பத்தின் பெயரில் சந்நிதிகளை நிறுவுவதும், கோயில் தானத்தாருக்கு நேரடியாக அரசாணை (திருமுகப்படி) பிறப்பித்து வரிகளற்ற தேவதான நிலங்களை வழங்குவதற்கான அரசுரிமைப் பெற்றிருந்தார்.

ஆய்வாளர். ஜே.முருகன் (2017) குறிப்பிடுவது போல கொங்கு மற்றும் நடுநாட்டுப் பகுதிகளில் பாண்டிய பேரரசின் சார்பாகச் சான்றொப்பமிடும் உயர் அதிகாரியாக அவர் செயல்பட்டதை உறுதி செய்கின்றன.இவர் பூவாணிநாட்டைச் சேர்ந்தவராகக் கருதலாம்.

ஆறகலூர், காமேஸ்வரர் கோயில், கருவறை, அதற்கு முன்னுள்ள மண்டபத்தின் வடபுறச் சுவர். ஜடாவர்மன் திரிபுவனச்சக்கரவர்த்திகள் ஸ்ரீ சுந்தரபாண்டியன், ஆட்சியாண்டு 10, வியாழக்கிழமை, மீன ஞாயிறு, பூர்வபக்ஷத்து மக நட்சத்திரம் நாளில் அமையப்பெற்றக் கொடைக் கல்வெட்டு வரிகள்:

4. க் காமீஸுரமுடைய நாயனார் கொயில்த் தானத்தார்க்கு இக்கொயிலில் அண்ணாழ்வி திருநாமத்-

5. தால் கண்டியதெவர் எழுந்தருளுவித்த குலெசெகர ஆவுடையார்க்கு நாச்சியார்

6. வாழ்வித்த மங்கையர்க்கு தெவதான இறையிலியாக பொன்பரப்பியான இராஜநாராயணநல்-

7. லூர் வாரப்பற்று நன்செய் நிலத்து முதல் தரத்திலெ அரைநிலம் அனைத்தாயங்களும் உட்பட இறையிலி

8. யாக தந்தொம் இப்படிக்கு இஓலை பிடிபாடாக கொண்டு இந்நிலம் சந்திறாதித்தவரையும் செல்லக் கடவுதாக கல்-

9. லிலும் செம்பிலும் வெட்டி தெவதான இறையிலியாக அனுபவித்துப்பொதுவது இப்படிக்கு பாண்டி மண்டலத்து மு-

10. த்தூற்று கூற்றத்து கப்பலூரான உலகளந்தசொழநல்லூர் ஆதிச்சன் கணபதி ஆழ்வானான காடுவெட்டி எழுத்து ௨ திரு எ-

11. ழுத்து

இரண்டாவதாக, ‘பொன்பரப்பின’ என்ற முன்னொட்டுடன் அவர் கொண்ட தொடர்புகள் நிலவியல் மற்றும் நிர்வாகத் தளத்தில் வெளிப்படுகின்றன. கண்டியதேவர் நிறுவிய சந்நிதிகளின் நிவந்தங்களுக்காக வழங்கப்பட்ட நிலம் “பொன்பரப்பியான இராஜநாராயணநல்லூர்” என்ற ஊரின் வாரப்பற்று நன்செய் நிலமாகும். முன்னதாகப் பொன்பரப்பின வாணகோவரையனின் பெயரால் புகழ்பெற்ற ‘பொன்பரப்பி’ என்ற ஊரின் நிலத்தையே தனது அறக்கொடைக்குத் தேர்வு செய்திருப்பது அவரது நேரடித் தொடர்பைக் காட்டுகிறது. மேலும், கண்டியதேவரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட இறைவன் “பொன்பரப்பி குலேசேகர ஆவுடையார்” என்றே ஆங்கிலத் தொல்லியல் சுருக்கத்தில் குறிக்கப்படுகிறார்.

இதன் மூலம், கண்டியதேவர் நேரடியாகப் பொன்பரப்பின வாணகோவரையனின் கீழ் பணியாற்றிய அதிகாரியாகச் சான்றளிக்கப்படாவிட்டாலும், வாணகோவரையர் உருவாக்கிய ‘ஆறகளூர் – பொன்பரப்பி’ என்ற வரலாற்று மற்றும் நிர்வாகத் தளத்திலேயே பாண்டிய பேரரசின் அதிகாரமிக்க பிரதிநிதியாக நின்று சந்நிதிகளையும் நிலக்கொடைகளையும் நிர்வகித்துள்ளார் என்பது தெளிவாகிறது.

முதலாவதாக, அவரது நிர்வாக மற்றும் அரசியல் அதிகாரம் கல்வெட்டுகளில் தெளிவாகப் பதிவாகியுள்ளது. ஆறகளூர் திருக்காமீஸ்வரர் கோயிலில் பாண்டிய அரச குடும்பத்தின் ‘அண்ணாழ்வி’ (மன்னனின் தமையன்/முன்னோர்) திருநாமத்தால் ‘குலேசேகர ஆவுடையார்’ மற்றும் ‘வாழ்வித்த மங்கையார்’ சந்நிதிகளை எழுந்தருளுவிக்கும் உரிமை கண்டியதேவருக்கு இருந்துள்ளது. பேரரசின் பிரதான கோயிலுக்குள் அரச குடும்பத்தின் பெயரில் சந்நிதிகளை நிறுவுவதும், கோயில் தானத்தாருக்கு நேரடியாக அரசாணை (திருமுகப்படி) பிறப்பித்து வரிகளற்ற தேவதான நிலங்களை வழங்குவதற்கான அரசுரிமைப் பெற்றிருந்தார்.

ஆய்வாளர். J. முருகன் (2017) குறிப்பிடுவது போல கொங்கு மற்றும் நடுநாட்டுப் பகுதிகளில் பாண்டிய பேரரசின் சார்பாகச் சான்றொப்பமிடும் உயர் அதிகாரியாக அவர் செயல்பட்டதை உறுதி செய்கின்றன.

ஆறகலூர், காமேஸ்வரர் கோயில், கருவறை, அதற்கு முன்னுள்ள மண்டபத்தின் வடபுறச் சுவர். ஜடாவர்மன் திரிபுவனச்சக்கரவர்த்திகள் ஸ்ரீ சுந்தரபாண்டியன், ஆட்சியாண்டு 10, வியாழக்கிழமை, மீன ஞாயிறு, பூர்வபக்ஷத்து மக நட்சத்திரம் நாளில் அமையப்பெற்றக் கொடைக் கல்வெட்டு வரிகள்:

4. க் காமீஸுரமுடைய நாயனார் கொயில்த் தானத்தார்க்கு இக்கொயிலில் அண்ணாழ்வி திருநாமத்-

5. தால் கண்டியதெவர் எழுந்தருளுவித்த குலெசெகர ஆவுடையார்க்கு நாச்சியார்

6. வாழ்வித்த மங்கையர்க்கு தெவதான இறையிலியாக பொன்பரப்பியான இராஜநாராயணநல்-

7. லூர் வாரப்பற்று நன்செய் நிலத்து முதல் தரத்திலெ அரைநிலம் அனைத்தாயங்களும் உட்பட இறையிலி

8. யாக தந்தொம் இப்படிக்கு இஓலை பிடிபாடாக கொண்டு இந்நிலம் சந்திறாதித்தவரையும் செல்லக் கடவுதாக கல்-

9. லிலும் செம்பிலும் வெட்டி தெவதான இறையிலியாக அனுபவித்துப்பொதுவது இப்படிக்கு பாண்டி மண்டலத்து மு-

10. த்தூற்று கூற்றத்து கப்பலூரான உலகளந்தசொழநல்லூர் ஆதிச்சன் கணபதி ஆழ்வானான காடுவெட்டி எழுத்து ௨ திரு எ-

11. ழுத்து

இரண்டாவதாக, ‘பொன்பரப்பின’ என்ற முன்னொட்டுடன் அவர் கொண்ட தொடர்புகள் நிலவியல் மற்றும் நிர்வாகத் தளத்தில் வெளிப்படுகின்றன. கண்டியதேவர் நிறுவிய சந்நிதிகளின் நிவந்தங்களுக்காக வழங்கப்பட்ட நிலம் “பொன்பரப்பியான இராஜநாராயணநல்லூர்” என்ற ஊரின் வாரப்பற்று நன்செய் நிலமாகும். முன்னதாகப் பொன்பரப்பின வாணகோவரையனின் பெயரால் புகழ்பெற்ற ‘பொன்பரப்பி’ என்ற ஊரின் நிலத்தையே தனது அறக்கொடைக்குத் தேர்வு செய்திருப்பது அவரது நேரடித் தொடர்பைக் காட்டுகிறது. மேலும், கண்டியதேவரால் பிரதிஷ்டை செய்யப்பட்ட இறைவன் “பொன்பரப்பி குலேசேகர ஆவுடையார்” என்றே ஆங்கிலத் தொல்லியல் சுருக்கத்தில் குறிக்கப்படுகிறார்.

இதன் மூலம், கண்டியதேவர் நேரடியாகப் பொன்பரப்பின வாணகோவரையனின் கீழ் பணியாற்றிய அதிகாரியாகச் சான்றளிக்கப்படாவிட்டாலும், வாணகோவரையர் உருவாக்கிய ‘ஆறகளூர் – பொன்பரப்பி’ என்ற வரலாற்று மற்றும் நிர்வாகத் தளத்திலேயே பாண்டிய பேரரசின் அதிகாரமிக்க பிரதிநிதியாக நின்று சந்நிதிகளையும் நிலக்கொடைகளையும் நிர்வகித்துள்ளார் என்பது தெளிவாகிறது.

கங்கைகொண்ட சோழீஸ்வரர் கோயிலில் உள்ள இரண்டாம் மாறவர்மன் குலசேகர பாண்டியனின் 5-ஆம் ஆட்சியாண்டுச் (கி.பி. 1317) கல்வெட்டு, வீரபோக நிலம் திருநாமத்துக்காணியாக மாற்றப்பட்ட செய்தியையும், அந்நிலத்தின் எல்லை களையும் விரிவாகப் பதிவு செய்துள்ளது (தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுகள் [SII], தொகுதி 4, எண் 525). இக்கல்வெட்டின் 19 மற்றும் 20 ஆம் வரிகளில், நிலத்தின் எல்லைகளாக "திருவாசல் நாராசத்து கூழையானை போன பெருவழி", "பொன் பரப்பினநல்லூர்", மற்றும் "கீரங்குடி ஏரி" ஆகிய இடங்கள் சுட்டப்படுகின்றன.

 19.வரி:லை திருவாசல் நாராசத்து கூழையானை போன பெருவழிக்கும் பொன்பரப்பினநல்லார் எல்லைக்கும் கிழக்கும் வடபாற்கெல்லை கீரங்குடி ஏரிக்கு தெற்கும் இன்நான்கெல்லைக்கு நடு

20 வரி:  வுள்பட்ட நன்செய் தடி பலவினால் வரம்பறை பாழ் ஆட்டைப்பாழ் உட்பட . . . பத்துப் ஏழுமாவும் இங்கு விட்டு தெற்கு ஆரியப்படை வீட்டு வண்ணான் செய்யென்று பேர் கூ

தற்போதைய நிலவியல் அமைப்போடு இவற்றை ஒப்பிட்டு நோக்கும்போது, அன்றைய 'கூழையானைப் பெருவழி' என்பது இன்று உட்கோட்டையிலிருந்து அணைக்கரையை இணைத்து, சென்னை-தஞ்சாவூர் தேசிய நெடுஞ்சாலையில் இணையும் பாதையாக நீடிப்பதைக் காண முடிகிறது. மேலும், கல்வெட்டில் சுட்டப்படும் 'கீரங்குடி ஏரி' எனும் நீர்நிலையைச் சார்ந்த ஊர், இன்று உதயநத்தம் பஞ்சாயத்திற்குட்பட்ட 'கீரைக்குடிகாடு' என மருவியுள்ளது. கீரங்குடியை அடிப்படையாகக் கொண்டு அதன் அருகில் தான் பொன்பரப்பினநல்லூர் அமைந்திருக்க வேண்டும் எனும் முடிவை எட்டலாம். அதுபோலவே 'பொன் பரப்பினநல்லூர்' என்பது இன்றைக்கு 'கண்டியன்கொல்லை' என்று வழங்கப் படுகிறது. 'பொன்பரப்பின' எனும் அரச குடும்ப/கொடைத் தொடரோடு தொடர் புடைய 'கண்டியர்' (கண்டியத்தேவர்) என்போரின் நிலங்களாக இவை மாறியதால், இப்பகுதியில் நிலத்தைக் குறிக்கும் பொதுவழக்கான 'கொல்லை' என்ற சொல்லோடு இணைந்து 'கண்டியன்கொல்லை' எனப் பெயர் பெற்றுள்ளது. இதன் மூலம், பண்டையகாலத்தில் கல்வெட்டில் குறிக்கப்பெறும் பொன்பரப்பினநல்லூர் மற்றும் கீரங்குடி ஆகிய ஊர்களே முறையே இன்றைய கண்டியன்கொல்லை மற்றும் கீரைக்குடிகாடு எனலாம்.

நூலடைவு

குழந்தைவேலன், க. (பதி.). (2025). சேலம் மாவட்டக் கல்வெட்டுகள்: தொகுதி 1 (தமிழ்நாட்டுக் கல்வெட்டுகள், தொகுதி XXXI). தமிழ்நாடு அரசு தொல்லியல் துறை. நூல்

Richards, F. J. (1932). A buffalo sacrifice in Salem City. The Indian Antiquary, 61, 143–144. கட்டுரை.

J.Murugan.2017.A Note on the Royal Officialdom of the later Pandyas as Gleaned from the Aragalur Inscriptions. JOURNAL OF INDIAN HISTORY AND CULTURE September 2017 Twenty Third Issue.

Srinivasan, P. R. (Ed.). (1990). South Indian inscriptions: Vol. XXVI. Inscriptions collected during the year 1908–09. Archaeological Survey of India.

Subrahmanya Aiyer, K. V. (1932). South-Indian inscriptions (texts): Vol. VII. Miscellaneous inscriptions from the Tamil, Malayalam, Telugu and Kannada countries. Government of India, Central Publication Branch.